พิพิธภัณฑ์การออกแบบเมืองเกนต์ (Gent) เปิดปีกใหม่อีกครั้งเมื่อวันเสาร์ที่ 3 ตุลาคม 2569 ปีกใหม่ด้านนอกก่อด้วยอิฐจำนวน 82,000 ก้อน ซึ่งร้อยละ 63 ของวัตถุดิบมาจากขยะเทศบาลเกนต์ เช่น เศษคอนกรีตและกระจกรีไซเคิล โดยการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ที่ประมาณหนึ่งในสามของอิฐดินเหนียวแบบดั้งเดิม
อิฐชุดนี้ใช้ชื่อว่า Gent Waste Brick พัฒนาโดยสตูดิโอในลอนดอน Carmody Groarke ร่วมกับ TRANS (ปัจจุบันชื่อ ATAMA) ของเกนต์, Local Works Studio และผู้ผลิตวัสดุก่อสร้าง BC Materials ตัวอิฐผสมทรายจาก Lommel ปูนไฮดรอลิก และผงแคลเซียมคาร์บอเนต โดยไม่ผ่านการเผาในเตา แต่จะนำไปบ่มในสภาพแวดล้อมที่ชื้นเป็นเวลาสองสัปดาห์แล้วปล่อยให้แห้งตามธรรมชาติ ความแข็งแรงมาจากกระบวนการคาร์บอนไนเซชันของแร่ ทีมวิจัยระบุว่ากระบวนการคาร์บอนไนเซชันจะดำเนินต่อไปที่ผิวผนัง ทำให้อิฐแข็งขึ้นตามกาลเวลา ทั้งหมดผลิตในท้องถิ่นที่ Het Arsenaal ของเกนต์ โดยวัตถุดิบมาจากภายในรัศมี 7 กิโลเมตร และผ่านการรับรองโดยสมาคมการรับรองอาคารของเบลเยียม (BCCA) ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
Carmody Groarke ก่อตั้งในลอนดอนในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) มีผลงานด้านโครงการวัฒนธรรมและการรักษาศิลปสถาปัตย์ เช่น พิพิธภัณฑ์ Windermere Jetty ในเขตทะเลสาบของอังกฤษ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) สตูดิโอชนะการแข่งขันระดับนานาชาติและได้รับมอบหมายให้ขยายอาคารพิพิธภัณฑ์ออกแบบแห่งนี้ ซึ่งเดิมประกอบด้วยอาคารสามหลัง ได้แก่ คฤหาสน์สไตล์โรโคโกศตวรรษที่ 18 Hotel de Coninck, Leten House ที่มีแกนกลางจากศตวรรษที่ 16 และปีกที่ต่อเติมเมื่อ พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992)
ปีกใหม่เชื่อมอาคารทั้งสามให้เป็นเส้นทางเยี่ยมชมเดียว แบ่งออกเป็นหกพื้นที่ ชั้นใต้ดินเปิดพื้นที่จัดการคอลเล็กชันให้สาธารณชนเข้าชมได้ ส่วนชั้นสี่เป็นลอฟต์ที่มองเห็นวิวของเกนต์ อิฐปีกใหม่มีขนาดตามมาตรฐานของ Hotel de Coninck และสีอ่อนเพื่อสอดรับกับที่อยู่อาศัยในย่าน Drabstraat ลานภายในที่เคยถูกทิ้งร้างถูกปรับเป็นสวน กลายเป็นหัวใจของอาคารทั้งหลัง
นอกจากนี้ยังมีแนวทางการมีส่วนร่วมของสาธารณะตั้งแต่ต้นโครงการ ในขั้นออกแบบพิพิธภัณฑ์ตั้งคำถามว่า “นี่คือพิพิธภัณฑ์ของฉันไหม?” ในปี พ.ศ. 2568 (ค.ศ. 2025) ชาวเมืองเกนต์ 40 คนรวมตัวเป็นกลุ่ม DE40 เพื่อตรวจสอบว่าพิพิธภัณฑ์จะเชื่อมโยงกับผู้ชมจากภูมิหลังต่าง ๆ อย่างไร และชี้นำให้โครงการถูกนิยามเป็น “พื้นที่ที่สาม” ที่เปิดกว้างสำหรับการพบปะ เรียนรู้ สร้างสรรค์ และค้นพบ แทนที่จะเป็นพิพิธภัณฑ์ในรูปแบบที่เน้นการชมเพียงอย่างเดียว
มีสองประเด็นที่น่าสนใจ ประการแรกคือความทนทานของอิฐจากขยะ ทีมพัฒนาอ้างว่าอิฐจะแข็งขึ้นตามกาลเวลา ข้อมูลการประเมินคาร์บอนตลอดวงจรชีวิต 60 ปีเป็นการจำลองเชิงแบบจำลองเชิงทฤษฎี ส่วนความทนทานต่อการผุพังในสภาพอากาศเปียกชื้นของเบลเยียมเมื่อใช้อิฐปูนไม่เผาสำหรับผนังภายนอกจะต้องได้รับการพิสูจน์จากการใช้งานระยะยาว ประการที่สองคือช่วงเวลาของการมีส่วนร่วมของสังคมประชาชน กลุ่ม DE40 ก่อตั้งใน พ.ศ. 2568 ขณะที่กระบวนการออกแบบอาคารเริ่มตั้งแต่ก่อนที่ผลการแข่งขันใน พ.ศ. 2562 ดังนั้นชาวเมืองมีบทบาทในการกำหนดทิศทางสาธารณะและโปรแกรมใช้งานมากกว่าจะเป็นผู้กำหนดรูปแบบสถาปัตยกรรมโดยตรง ทั้งสองประเด็นยังสะท้อนขอบเขตและข้อจำกัดของการมีส่วนร่วมสาธารณะ